म नियाल्छु,
तिम्रो त्यो विशाल रुपलाई,
अनि सोच्छु
कति सानो र टाढा छु म तिमी भन्दा ।
म सोच्छु,
कसरी तिमी सबै अताउन सक्छौ,
त्यो सुर्य, चन्द्र अनि त्यो बिशाल तारा मन्दल,
अनि अझै.... खाली हुन सक्छौ ।
म देख्छु,
तिम्रो रङ फेरिदा,
बादलले तिमीलाई म बाट छेक्दा,
झरी र चट्याङ तिमी तिर बर्शिदा,
अनि अझै..... अझै तिमी शान्त छौ । हुन्छौं ।
अनि म,
म आफैलाई हेर्छु,
मैले केही अताउन सकिन,
सोचेका केही सपनाहरु थिए तर सजाउन सकिन,
यादहरु बाहेक अरु केही छैन मनमा,
तैपनी हेरन कति गहरुङगो छ यो मन ।
अनि सोच्छु,
मेरो पनि तिमी जस्तै तन हुन्थ्यो भने,
सबै कुरा अताउने मन हुन्थ्यो भने,
म पनि तिमी जस्तै माथी हुन्थे,
मुसुमुसु हाँस्दै तल तिर हेरथे ।
मलाई पनि तिमी जस्तै बनाइदेउन,
टाढा तर विशाल ।
